Feliz día do pai

Tanta conta que un pon co que di, co que fai, tantos coidados para facermos a vida máis boa de levar, máis apetecida, tanta xentiña a pasar fame e que sería capaz de se matar por conseguir unhas migallas do que ti desprezas e aí estás, a pasmar, mirando para unhas pedras, cada día máis fraca, máis ensumida, e sen que ninguén poida arrincarte desta merda de xardín! Sen que ninguén entenda polo menos que demo che pasou para acabares nese estado! Se é unha brincadeira, é de moi mal gusto e non penso tolerala! Levamos… xa non sei canto tempo aturando esta trangallada. O Mateo vai casar de aquí a tres días e ti o único que sabes facer é beber auga de vez en cando e estares aí, coa vista perdida, a mirar para o infinito, para o vacío ou… eu que raio sei! Xa me dixo a túa avoa que lle tiñas falado do vacío. O vacío! Eu é que xa teño a cabeza reventada de non entender que merda pasa aquí!

Con estas palabras, e desesperado polo fracaso en todas as súas estratexias por tentar comprender e axudar a súa filla Lucía, por querer saber por que se atopa nese estado de postración, por que non está alegre, Alberto (César Cambeiro) pon de manifesto as dificultades de comunicación e entendemento no seo da familia.

Así que, aínda que non sempre nos entendamos, queda aquí o noso eloxio a todos os pais neste día tan especial para eles.