O que destacaría eu do espectáculo é…

Dá gusto ver xente nova no Salón Teatro. Alumnos e alumnas de diversos centros de ensino de Monterroso, Vedra, Maside, Arzúa, Santiago de Compostela, Caldas e Padrón ocupan estes días as butacas da sede física do CDG para gozar das funcións especialmente concertadas para eles de Xardín suspenso.

Os demais temos que agardar, só un pouquiño máis, polas tres novas funcións para público xeral desta fin de semana: venres 20 e sábado 21, ás 20:30 h, e sábado 22, ás 18:00 h. E para amenizar a espera, aquí vos deixamos algunhas impresións de profesionais e estudosos da escena que xa viron a montaxe galega da obra de Abel Neves:

Rui Madeira (Director da Companhia de Teatro de Braga)

Algunhas palabras sobre un xenial espectáculo… Si, pódese morrer de amor. Hoxe.
Como se pode amar ao Teatro. Como se pode amar á Palabra. Como se pode amar ás persoas. A Palabra mata.
E da morte quédanos a memoria, a morriña. E as cinzas lévaas o vento, que desfai as dunas e que nos chirlan nas “ventás”, como paxaros mecánicos no Xardín.
Si. Os xardíns están suspensos e secos, porque fai xa moito que non sabemos tratar de nós.
Dos xardíns, réstanos a sensación de perda, do Edén, do Prohibido. Desconfiamos do son dos paxaros, porque xa non voamos. Sucumbimos entre unha idea de Paraíso Perdido e unha medieval sensación de noite. Fuximos de nós. Desvalorizamos a Palabra, perdemos o sentir. Estamos suspensos e vagamos entre unha saudade ancestral de campo, de Comunidade e un desexo forzado de global Deserto.
É aí, exactamente neste punto, que Abel Neves, Cándido Pazó, e os actores TODOS nos agarran. Sacódennos e obrígannos a pisar Terra firme. Convócannos para a celebración do Teatro dos Sentimentos, onde a Palabra conta e as persoas son aínda Persoas.
Sexamos pois Persoas e participemos na Celebración!

Quico Cadaval (Director escénico)

En Xardín suspenso, aparecen algúns dos obxectos de consumo desta transmodernidade que habitamos, a ópera, o budismo zen e o turismo instantáneo, son cousas que custan cartos, pero, que segundo din as revistas, pagan a pena. A protagonista, excelentemente agonizada por Melania Cruz, propón un lugar no que se confunde a paz e a esterilidade: o xardín zen de consumo inmediato. Crea un lugar do seu desprezo, da súa superioridade estético-existencial sobre os demais, o que se chamada, fuxida existencial de andar-por-casa. O xardín estéril expulsa a todos e a todas do sistema solar da protagonista. Así é como Cándido Pazó fai evolucionar por unhas pasarelas periféricas aos outros personaxes nunha danza patético-ridícula, con trazos de humor que alivian e explican o longo suicidio fadista. Todos danzan arredor da inmóbil que, intentando xustificarse, agás á avoa, que quere salvala sen entender, e á outra moza que, representando o sentir dunha parte importante do público, manda á protagonista á puta-que-a-pariu.
Ana, César, Santi, Rocío e Luísa interpretan fantasticamente a danza das pequenas criaturas apañadas pola vampira psíquica Melania que actúa desde o seu xardín estéril.

Inma López Silva (Escritora, crítica e investigadora teatral)

De Xardín suspenso eu quedo coas interpretacións actorais, especialmente coas daquelas a quen considero protagonistas: Melania Cruz e Luísa Merelas. Cruz, no papel de Lucía, ten a dificultade de transmitir unha fondura emocional que excede o texto e os acontecementos da trama, mentres que Merelas, que acadou ese momento culminante da madurez interpretativa, dá coa clave dunha avoa que recolle a dimensión do non dito, do non expresado, da causa última desa extrema vontade como xesto de liberdade que leva a Lucía a encetar unha particular e significativa forma de suicidio na que o personaxe evolúe. Magníficas.

Xaquín Núñez Sabarís (Profesor da Universidade do Minho)

Abel Neves aborda en Xardín suspenso a nosa dificultade para domesticar os demos propios, aqueles que se agochan tras a nosa pax burguesa e que emerxen no momento menos esperado. O xardín, como metáfora, vainos descubrindo unha intriga cuxo desenlace imos adiviñando desde os primeiros compases, no entanto, como en García Márquez, a tensión dramática provén da espiral que vai paulatinamente envolvendo ás personaxes, desvendando aspectos intuídos e facéndonos partícipes dos silencios e omisións, nos que se apoia a fráxil e convencional felicidade familiar –magnificamente representada polo elenco actoral-.
O xenio creativo de Neves e a excelente dirección de Pazó conxúntanse para dar corpo a esta peza que vai tecendo a rede, cada vez máis mesta, dos intercambios teatrais entre Galicia e Portugal, para dar conta en escena das nosas historias, dos nosos dramas.